Pawel Adamowicz Gdansk prezydent biografia – to opowieść o mężczyźnie, który przez ponad 20 lat budował miasto otwarte, wielokulturowe i zakorzenione w wartościach Solidarności. Od transformacji w 1990 roku, kiedy jako najmlodszy radny wszedł do polityki, aż do tragicznej śmierci 14 stycznia 2019 roku na Targu Węglowym podczas finału WOSP, Adamowicz odcisnął niezatarte piętno na tożsamości Gdańska. Jego dziedzictwo – Europejskie Centrum Solidarności, tunel pod Martwą Wisłą, polityka równości i otwartości – kształtuje miasto do dziś.
Kim był Paweł Adamowicz – krótki portret człowieka i polityka
Paweł Adamowicz był prawdziwym gdańszczaninem z krwi i kości. Urodzony 2 listopada 1965 roku w mieście, które przez całe życie stawiało na pierwszym miejscu – zarówno jako polityk, jak i człowiek prywatny. Z wykształcenia prawnik, absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego, ale jego edukacja ukształtowała się przede wszystkim na ulicach Gdańska w czasach stanu wojennego.
W młodości należał do struktur Solidarności – ruchu, który zmienił bieg polskiej historii. Ten etos walki o wolność, o godność, o prawa każdego człowieka, niezależnie od pochodzenia czy wiary, towarzyszył mu przez całą karierę polityczną. Nie była to dla niego gra o władzę, ale misja.
Paweł Adamowicz był mężem Magdaleny Adamowicz, europosłanki i działaczki politycznej, oraz ojcem trójki dzieci: Teresy, Antoniny i Franciszka. Był znany z niezwykłej energii, bezkompromisowej obrony wartości europejskich i otwartości wobec każdego człowieka, niezależnie od jego pochodzenia lub poglądów. Jego koleżanki i koledzy w samorządzie podkreślali jego szczerość i zaangażowanie.
Dziecinstwo i młodość w Gdańsku
Dorastając w Gdańsku lat 70. i 80., Adamowicz wychował się w mieście, które niosło wspominę o Pałacu Kultury i Nauki, lecz był również szarym, poczerniałym miastem socjalizmu. Jednak Gdańsk nigdy nie był zwykłym sowieckim miastem – tu biła serce Solidarności, tu rodzili się bohaterowie. Dzieciństwo Adamowicza przypadło czasom intensywnego działania podziemia solidarnościowego, i choć jako dziecko i nastolatek musiał być ostrożny, atmosfera wolnościowych aspiracji musiała na niego oddziaływać.
Jego rodzina nie należała do elity komunistycznej, ale do inteligencji, która zachowała wartości niezależnie od systemu. To środowisko – zaangażowane w kulturę, edukację i pracę społeczną – ukształtowało jego później osobowość.
Studia prawnicze i pierwsze kroki w polityce
Adamowicz studiował prawo na Uniwersytecie Gdańskim, jednej z najstarszych i najbardziej prestiżowych uczelni w Polsce. To tu, wśród studentów i profesorów, dojrzewało jego zaangażowanie polityczne. Po upadku systemu komunistycznego, w 1990 roku, jeszcze będąc studentem, kandydował do Rady Miasta Gdańska.
W pierwszych wolnych wyborach samorzędowych, będąc zaledwie 24-latkiem, zostal wybrany radnym – jednym z najmłodszych radnych w historii miasta. To był symboliczny początek: nowe pokolenie, wychowane w wolności lub przynajmniej świadome walki o wolność, wkraczało w struktury władzy.
Droga do fotela prezydenta Gdańska
Przez osiem lat, od 1990 do 1998 roku, Paweł Adamowicz budował sobie pozycję w samorządzie. Nie był politykiem łatwych kompromisów, ale człowiekiem jasnych zasad i wyraźnej wizji. W Radzie Miasta reprezentował nowo odrodzone elektoraty Unii Wolności – partii o profilu liberalnym i proeuropejskim.
W 1998 roku, kiedy kańczył się kadencja Franciszka Jamrozy, pierwszy prezydenta Gdańska w III Rzeczypospolitej, Adamowicz zdecydował się kandydować. I wygrał. Zaczęła się era, która przez 20 lat kształtowała współczesny Gdańsk.
Rada Miasta i pierwsze doświadczenia samorządowe
Praca w Radzie Miasta przygotowała Adamowicza do zarządzania miastem. Nauczył się politycznych kompromisów, ale nigdy nie zrezygnował z kluczowych wartości. Był członkiem komisji, brał udział w dyskusjach o budżecie, infrastrukturze i przyszłości miasta.
Szczególnie zaangażował się w kwestie gospodarcze i społeczne – jak przebiegać transformację, jak Gdańsk ma odnaleźć się w nowej rzeczywistości kapitalistycznej? Jego pozycja umacniała się z każdym rokiem kadencji w Radzie. Stał się rozpoznawalnym politykiem, kogoś słuchały media i obywatele.
Pierwsze wybory prezydenckie w 1998 roku
Kampania w 1998 roku była przełomowa dla Gdańska. Po ośmiu latach rządów Franciszka Jamrozy, miasta szukało nowego kierunku. Adamowicz wnosił świeżość, energię i jasną wizję Gdańska jako miasta europejskiego, otwartego, gotowego do wyzwań współczesności.
Wygrał wybory, zdobywając mandat do zarządzania miastem liczącym wówczas około 460 tysięcy mieszkańców. Inauguracja w 1998 roku rozpoczęła erę, którą Gdańsk czuje do dziś. Przez następne 20 lat Adamowicz wygrał każde kolejne wybory prezydenckie: w 2002, 2006, 2010, 2014 i 2018 roku. Sześciokrotny mandat bez alternatywy – świadectwo zaufania, którego nie udzieliło miastu żaden inny polski polityk.
20 lat rządów – co Adamowicz zbudował dla Gdańska
Kiedy mówimy o Pawle Adamowiczu, nie mówimy tylko o politykach. Mówimy o infrastrukturze, instytucjach, ideach. Jego prezydencka kadencja to bezprecedensowy program modernizacji miasta. Gdańsk, który dziś przyciąga turystów z całego świata, który uważa się za jedną z najprzyjazniejszych i najpiękniejszych miast Polski, jest właśnie tym Gdańskiem, który Adamowicz budował.
Europejskie Centrum Solidarności i dziedzictwo Stoczni
Jeśli jest jedno miejsce, które olicetvorjaet wizję Adamowicza, to Europejskie Centrum Solidarności. Ten muzeum i centrum edukacyjne otworzyło się w 2014 roku na Placu Solidarności, w sąsiedztwie legendarnego Muru Gdańskiego Brygady. To nie był zwyczajny budynek – to była deklaracja: Gdańsk pamiętał o Solidarności, tego ruchu, który zmienił nie tylko Polskę, ale całą Europę Środkową.
Europejskie Centrum Solidarności to nowoczesny budynek, w którym kryje się ekspozycja opowiadająca historię Polski, Solidarności, ale także obecnych czasy Gdańska. Adamowicz osobiście nadzorował jej budowę i koncepcję. To jego największa duma.
Równie ważny był projekt rewitalizacji terenów Stoczni Gdańskiej – ikonicznego miejsca, w którym rodzisła się Solidarność. Adamowicz rozumiał, że nie można zapomnąć o przeszłości, ale trzeba ją uczynić żywą dla przyszłości. Tereny poddane były głębokim przemianom: powstały przestrzenie publiczne, galerie sztuki, lokale gastronomiczne, a starejące się halę przemysłowe były przemieniały w centrum kultury.
Gdańsk jako miasto otwarte i wielokulturowe
Ale infrastruktura to tylko część opowieści. Naprawdę rewolucyjne było, co Adamowicz robił na poziomie idei i wartości. Pod jego prezydencją Gdańsk stał się miastem sloganu „otwarty dla wszystkich”.
Niepokoiło go, że polska polityka coraz bardziej przybiera ton nacjonalistyczny, rasistowski, homofobiczny. Adamowicz rozumiał, że przyszłość Europy to wielokulturowość, tolerancja, szacunek dla różności. W 2016 roku Gdańsk przyjął program „Gdańsk dla równych” – jedno z pierwszych takich działań w Polsce, kierowane na rzecz osób LGBT.
Szczególnie w ostatnich latach kadencji, kiedy polityka rządu PiS stawała się coraz bardziej konserwatywna i tradycjonalistyczna, Adamowicz głośno mówił o prawach wszystkich ludzi. W marcu 2019 roku, zaledwie trzy miesiące przed swoją śmiercią, Rada Miasta Gdańska, na jego inicjatywę, przyjęła Kartę Praw Osób LGBT – dokument, który gwarantuje równe traktowanie osób LGBT w sferze publicznej i usług miejskich.
Miasto przyciągało imigrantów, uchodźców, ludzi szukających bezpiecznego miejsca do życia. Adamowicz, zamiast budować mury, otwierał drzwi. Stworzył program integracji, określany na świecie jako „Gdańsk Model of Integration” – wzór dla innych miast nie tylko w Polsce, ale i w Europie.
Inwestycje infrastrukturalne i modernizacja miasta
Konkretne osiągnięcia były imponujące. Oto niektóre z nich:
| Projekt / Inwestycja | Rok ukończenia | Znaczenie |
|---|---|---|
| Tunel pod Martwą Wisłą | 2016 | Połączył Stare Miasto z Gdańskiem Pragą, koszt ok. 900 mln zł |
| Europejskie Centrum Solidarności | 2014 | Ikona współczesnego Gdańska, ekspozycja wielowarstwowa |
| Muzeum II Wojny Światowej | 2017 | Nowoczesna ekspozycja narracyjna, ul. Bartosza Głowackiego 1-3 |
| Nowe linie tramwajowe | 2010-2018 | Rozbudowa sieci ZTM Gdańsk, rozwój Gdańska Południe |
| Rewitalizacja Stoczni Gdańskiej | 2006-2019 | Tereny przemysłowe zamienione w centrum kultury i sztuki |
| Modernizacja Starego Miasta | 2000-2019 | Przebudowa placów, fasad, infrastruktury sieciowej |
Gdańsk gościnnie przyjął Światowe Dni Młodzieży w 2016 roku – to było ogromnym wyzwaniem logistycznym i politycznym dla mienia, które za czasów papieża Jana Pawła II i Jana Pawła I stało się symbolem niechęci do Kościoła. Przygotowanie infrastruktury, współpraca z wojewodą, Kościołem i służbami, była zadaniem gigantycznym. Adamowicz to zrobił.
Miasto przemieniało się na oczach. Gdzie była szara, wyniszczona infrastruktura, pojawiały się nowe place, zielone przestrzenie publiczne, nowoczesne budynki. Ale zawsze z szacunkiem do historii – nie burzono starego dla nowego, ale inteligentnie łączono oba elementy.
Kontrowersje i polityczne bitwy Adamowicza
Adamowicz nie był człowiekiem bez kontrowersji. Jego odważna polityka budził sprzeciwy. Szczególnie w ostatnich latach kadencji, kiedy polska polityka coraz bardziej polaryzowała się.
Karta Praw Osób LGBT – decyzja, która podzieliła opinie
W 2019 roku, kiedy rząd PiS prowadził kampanię przeciwko „ideologii LGBT”, Adamowicz podpisał się pod wprowadzeniem Karty Praw Osób LGBT w Gdańsku. To była odważna, wyraźna decyzja. Dla wielu – symbol nowoczesności i otwartości. Dla innych – atak na tradycyjne wartości.
Karta Praw Osób LGBT, przyjęta przez Radę Miasta Gdańska 28 marca 2019 roku, zaledwie dwa miesiące po jej inicjowaniu przez Adamowicza, gwarantowała osobom LGBT równe traktowanie w sferze publicznej – dostęp do usług, zakaz dyskryminacji w edukacji, ochrona przed przywłaszczaniem im symboli i haseł.
To było dla Adamowicza naturalne – jeśli Gdańsk miał być miastem dla wszystkich, to dla wszystkich rzeczywiście. Nieważne, czy się komuś to podobało na Krakowskim Przedmieściu czy w Warszawie. Jego miasto, jego reguły – oparte na równości i godności każdego człowieka.
Konflikty z rządem centralnym i walka o finanse dla Gdańska
Od 2015 roku, kiedy władzę przejął rząd PiS, relacja Adamowicza z Warszawą stawała się coraz bardziej napięta. Rząd centralny zmniejszył dotacje dla samorządów, a jednocześnie nakładał nowe obowiązki. Gdańsk, jako duże miasto, był szczególnie dotknięty.
Dodatkowo pojawiła się kwestia Muzeum II Wojny Światowej. Instytucję, którą Gdańsk tworzył jako centrum opowiadające o perspektywie lokalnej, rządowe struktury starały się przejąć pod swoją kontrolę, chcąc narzucić innych narracji historycznej – bardziej skoncentrowanej na wielkości Polski i jej ofierze. Adamowicz bronił autonomii Gdańska i prawa miasta do opowiadania własnej historii.
Krytykował też politykę migracyjną rządu. Kiedy PiS budował retorykę zastraszenia wobec imigrantów, Adamowicz zapraszał uchodźców do Gdańska. To było nie tylko ideologicznym wyborem, ale i praktycznym – miasto potrzebowało pracowników, a uchodźcy szukali bezpieczeństwa.
Tragiczna śmierć na finale WOSP – 14 stycznia 2019 roku
Kiedy myślimy o Pawle Adamowiczu dzisiaj, zawsze powracamy do tamtej nocy. 13 stycznia 2019 roku na Targu Węglowym, w sercach staromiejskiego Gdańska, odbywał się finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. WOSP, inicjatywa Jerzego Owsiaka, zebrała już ogromne pieniądze dla ochrony zdrowia dzieci w Polsce. Koncert dobiegał końca, a na scenie pojawili się politycy, celebryci, osoby publiczne.
Wieczór na Targu Węglowym – co się wydarzyło
Paweł Adamowicz stał na scenie, wygłaszając przemowę. Był w dobrym nastroju, widział sukces finału, miliony ludzi wsparły zbiórkę. To było dla niego miejsce, w którym Gdańsk pokazywał swoją solidarność – czemu nie?
Okolo godz. 21:45 z publiczności wyskoczyc mężczyzna z nozem. Był to Stefan W., człowiek z zaburzeniami psychicznymi, który wcześniej odbywał wyrok, a niedawno został zwolniony. Zaatakował prezydenta, zadając mu rany nozem.
Chaos, krew, przerażenie na Targu Węglowym. Świadkami byli tysiące ludzi, wszyscy obserwowali, jak ich prezydent pada. Natychmiast przystąpiły służby ratunkowe, helikopter czekał już na pobliskim polu.
Walka o życie w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym
Paweł Adamowicz został transportowany helikopterem do Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego w Gdańsku, na ul. Debinki 7. Tam czekali najlepsi lekarze, operowali go przez godziny. Rany były bardzo poważne – Adamowicz stracił wiele krwi, jego organizm został poddany gigantycznemu szokowi.
Przez całą noc czekali jego rodzina, przyjaciele, współpracownicy, wszyscy modlili się, liczyli na cud. Ale rany były zbyt poważne. 14 stycznia 2019 roku, o godz. 14:26, Paweł Adamowicz zmarł.
Reakcje Polski i świata na zamach
Wiadomość o śmierci Adamowicza rozprzestrzeniła się błyskawicznie. Najpierw trzeba było pojąć, że on nie żyje – prezydent Gdańska, człowiek dynamiczny, pełen planów na przyszłość, człowiek, któremu właśnie przywrócono mandat na kolejne lata.
Polska stanęła w szoku. Media międzynarodowe pisały o Polsce, o przemocy na scenie politycznej, o stracie dla Europy. Liderzy unijni wydawali oświadczenia: to był czyn świadczący o rozprzestrzenianiu się nienawiści, o braku dialogu, o upolytycznieniu każdej kwestii.
W Gdańsku zaraz zaczęły się spontaniczne zbierania się ludzi. Ludzie przychodzili na Targ Węglowy, przynosili kwiaty, palili świeczki, płakali. Była to zbiorowa żałoba, zbiorowe poczucie straty. Gdańszczanie stracili swojego prezydenta.
Stefan W., zamachowiec, został aresztowany. Proces trwał lata, ostateczny wyrok sądowy – dożywocie – zapadł w 2023 roku. Ale to nie przywróciło Adamowicza.
Pogrzeb Pawła Adamowicza w Bazylice Mariackiej
19 stycznia 2019 roku Polska przyznała Pawłowi Adamowiczowi najwyższą formę hołdu – został powiedzony Dzień Narodowej Żałoby. To była oficjalna decyzja prezydenta Andrzeja Dudy, podkreślająca rangę utraty.
Uroczystości państwowe i pożegnanie tysięcy gdańszczan
Msza pogrzebowa odbyła się w Bazylice Mariackiej – w najglejszym kościele ceglany na świecie, symbolu Gdańska, jego histórii, jego wiary. Ta bazylika, która w średniowieczu była świadkiem potęgi Gdańska, teraz przyjmowała szczątki jego nowoczesnego przywódcy.
Przychodzili politycy z całej Polski – premier, ministrowie, liderzy opozycji. Przychodzili politycy z zagranicy – przedstawiciele Niemiec, Francji, Holandii, krajów Unii Europejskiej, które były dla Adamowicza wspólnotą ideową. Przychodzili zwyczajni ludzie – tysiące Gdańszczan, którzy chcieli oddać ostateczny hołd człowiekowi, który budował ich miastem.
Emocje były ogromne. To nie była zwyczajna msza pogrzebowa. To była msza dla człowieka, który zmienił miasto, który kochał to miasto i którego miasto pokochało.
Miejsce pochowku i pamięć o prezydencie
Paweł Adamowicz został pochowany w podziemiach Bazyliki Mariackiej. To miejsce jest symboliczne – w sercach miasta, w mateczce Gdańskiego ducha, spoczął jego przywódca XX wieku.
Adres Bazyliki Mariackiej: ul. Podkramarska 5, 80-834 Gdańsk. To miejsce, które każdy turysta i każdy Gdańszczanin powinien odwiedzić – aby zobaczyć okno, przez które widać śwswiętego ducha tego miasta.
Dziedzictwo Adamowicza – jak Gdańsk pamiętą swojego prezydenta
Siedem lat po śmierci Adamowicza, jego wpływ na Gdańsk jest wciąż niezmiennie silny. Gdańsk nie zapomniał. Gdańsk się przemieniał.
Pomniki, place i ulice imienia Adamowicza
Plac w centrum miasta został formalnie nazwany Placem Pawła Adamowicza. To nie była przypadkowa ulica na obrzeżach, ale plaż w srdze Gdańska, w miejscu, gdzie kryżują się drogi, gdzie ludzie chodzą na co dzień. Adamowicz jest wszędzie.
Szkoła Podstawowa nr 81 noszi jego imię. Nowe pokolenie Gdańszczan uczy się w imienia człowieka, który walczył o równość i godność. To długoterminowe dziedzictwo – każde dziecko, które przechodzi przez bramy tej szkoły, dowiaduje się o Adamowiczu.
Tablica pamiątkowa na Targu Węglowym mówi o tragedii, ale też o czeowieku, który poświęcił życie dla Gdańska. To nie jest depresyjny monument, ale wezwanie do pamiętania i do kontynuowania jego misji.
Fundacja imienia Pawła Adamowicza
Żona Adamowicza, Magdalena Adamowicz, założyła Fundację imienia Pawła Adamowicza. Fundacja podtrzymuje jego wartości – wspiera projekty związane z równością, dialogiem, budowaniem społeczeństwa obywatelskiego, edukacją dla demokracji.
Oficjalna strona: Fundacja imienia Pawła Adamowicza. To nie jest tylko muzeum wspominków, ale żywa instytucja, która działa codziennie na rzecz tego, w co Adamowicz wierzył.
Aleksandra Dulkiewicz – kontynuatorka jego dzieła
Po śmierci Adamowicza władzę w mieście przejęła Aleksandra Dulkiewicz, jego zastępczyni. Wygrała wybory uzupełniające w marcu 2019 roku i w tym samym duchu co Adamowicz buduje Gdańsk. Jest kobieta, nowoczesna, o jasnych wartościach, odważna w głaszaniu swoich poglądów – zupełnie jak Adamowicz.
Dulkiewicz podtrzymuje politykę otwartego miasta, wspiera równość, broni autonomii samorządu przed centralnym rządem. Jej kadencja jest bezpośrednim spadkobiercą wizji Adamowicza. W ten sposób jego dzieło nie umiera, ale się rozwija.
Miejsca w Gdańsku związane z Pawłem Adamowiczem – mapa pamięci
Jeśli chcesz poznać Adamowicza poprzez Gdańsk, powinieneś odwiedzić te miejsca:
Targ Węglowy – miejsce tragedii
Targ Węglowy to jedno z głównych serce Gdańska, w sąsiedztwie Złotej Bramy, obok Linii Hanzeatyckiej. Tu co roku, 13-14 stycznia, ludzie gromadzą się, aby upamiętnić Adamowicza. Tu są kwiaty, świeczki, rozmowy.
To miejsce ma teraz inne znaczenie niż przedtem – nie jest to już tylko punkt handlowy czy miejsce koncertów, ale miejsce pamięci, świątynia zbiorowej żałoby i jednocześnie zbiorowej nadziei na to, że wartości Adamowicza przetrwają.
Europejskie Centrum Solidarności – jego największa duma
Europejskie Centrum Solidarności, mieści się na Placu Solidarności 1, 80-863 Gdańsk. Tel: +48 58 772 40 00. Oficjalna strona ECS.
To jest prawdopodobnie najlepsze miejsce, aby zrozumieć Adamowicza. Ekspozycja opowiada historię Solidarności, ale także obecny Gdańsk. Atrakcje turystyczne Gdańska zawsze wymieniają ECS na początkowych miejscach listy.
Tu można zobaczyć, czemu Adamowicz wierzył – że historia, nawet tragiczna, można przemieniać w nadzieję. Że przeszłość da służyć przyszłości. Że muzeum to nie miejsce umarłych rzeczy, ale żywej rozmowy z teraźniejszością.
Muzeum II Wojny Światowej, mieści się przy ul. Bartosza Głowackiego 1-3, 80-852 Gdańsk. To instytucja, którą Adamowicz bronił przed przejęciem przez rząd. Tu możesz zobaczyć perspektywę Gdańska na drugą wojnę światową.
| Miejsce | Adres | Znaczenie dla Adamowicza |
|---|---|---|
| Targ Węglowy | Główne Miasto, Gdańsk | Miejsce tragedii i corocznych upamiętniań |
| Europejskie Centrum Solidarności | Plac Solidarności 1, 80-863 Gdańsk | Jego największy projekt, symbol wizji miasta |
| Bazylika Mariacka | ul. Podkramarska 5, 80-834 Gdańsk | Miejsce pogrzebu i pochowku |
| Urzęd Miasta Gdańska | ul. Nowe Ogrody 8/12, 80-803 Gdańsk | Jego siedziba prezydencka przez 20 lat |
| Muzeum II Wojny Światowej | ul. Bartosza Głowackiego 1-3, 80-852 Gdańsk | Konflikt z rządem o niezależność narracji |
| Stocznia Gdańska | ul. Electróników 1, 80-297 Gdańsk | Rewitalizacja i przekształcenie w centrum kultury |
Jeśli zainteresujesz się historią Gdańska, będziesz musiał spojrzeć na Adamowicza – jego kadencja była jednym z najistotniejszych okresów w najnowszej historii miasta. Jeśli zainteresujesz się Starym Miastem Gdańska, będziesz wracać do Adamowicza – to on dbał o rewitalizację, o zachowanie charakteru, o powiązanie przeszłości z przyszłością.
Poznaj znane postaci z Gdańska – Adamowicz jest jednym z nich, ale być może najznakomitszym w ostatnim stuleciu.
FAQ – Pytania i odpowiedzi o Pawle Adamowiczu
Jak zginął Paweł Adamowicz?
Paweł Adamowicz został zaatakowany nożem przez Stefana W. podczas finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy na Targu Węglowym w Gdańsku 13 stycznia 2019 roku około godz. 21:45. Zamachowiec zadał mu wiele ran nożem. Pomimo natychmiastowej operacji w Uniwersyteckim Centrum Klinicznym w Gdańsku, prezydent zmarł następnego dnia – 14 stycznia 2019 roku o godz. 14:26 z powodu utrat krwi i wielonaruszeń narządów wewnętrznych.
Ile lat był Paweł Adamowicz prezydentem Gdańska?
Paweł Adamowicz sprawował funkcję prezydenta Gdańska przez ponad 20 lat – od 1998 do swojej śmierci w 2019 roku. W tym okresie wygrał sześć kolejnych wyborów samorządowych (1998, 2002, 2006, 2010, 2014, 2018), co czyni go jednym z najdłużej urzędujących prezydentów dużych polskich miast.
Gdzie jest pochowany Paweł Adamowicz?
Paweł Adamowicz został pochowany w podziemiach Bazyliki Mariackiej przy ul. Podkramskiej 5 w Gdańsku – jednym z największych kościołów ceglanych na świecie i sercu Starego Miasta Gdańskiego. Pogrzeb odbył się 19 stycznia 2019 roku w charakterze uroczystości państwowych, z udziałem prezydenta RP i przedstawicieli wielu państw europejskich.
Co Paweł Adamowicz zbudował dla Gdańska?
Najważniejszymi dokonaniami Adamowicza są: Europejskie Centrum Solidarności (otwarte 2014), Muzeum II Wojny Światowej (otwarte 2017), tunel pod Martwą Wisłą (oddany do użytku 2016 z kosztem ok. 900 mln zł), rewitalizacja Stoczni Gdańskiej oraz polityka „otwartego miasta” – model integracji, równości i wielokulturowości, który stał się wzorem dla innych polskich miast.
Kto jest prezydentem Gdańska po Adamowiczu?
Po śmierci Pawła Adamowicza funkcję p.o. prezydent przejęła Aleksandra Dulkiewicz, jego zastępczyni. Wygrała następnie wybory uzupełniające w marcu 2019 roku i do 2026 roku (data dzisiejszego artykułu) sprawuje urząd prezydenta Gdańska, kontynuując wartości i politykę Adamowicza.
Co to jest Karta Praw Osób LGBT Gdańsk?
Karta Praw Osób LGBT to dokument przyjęty przez Radę Miasta Gdańska 28 marca 2019 roku na inicjatywę Pawła Adamowicza, który nie doczekał jej uchwalenia. Gwarantuje osobom LGBT równe traktowanie w sferze publicznej, dostęp do usług, zakaz dyskryminacji w edukacji i ochronę przed przywłaszczaniem im symboli. Stała się jednym z fundamentów dziedzictwa Adamowicza i przykładem dla innych miast.
Gdzie w Gdańsku upamietniono Pawła Adamowicza?
Pamięć o Adamowiczu uwiecznia się w kilku miejscach Gdańska: tablica pamiątkowa na Targu Węglowym (miejsce zamachu), jego pochowek w Bazylice Mariackiej, Szkoła Podstawowa nr 81 nosząca jego imię, Plac Pawła Adamowicza w centrum miasta oraz coroczne uroczystości upamiętniające go 13-14 stycznia każdego roku, kiedy tysiące Gdańszczan gromadzi się na Targu Węglowym.
Jakie było wykształcenie i pierwsze lata Adamowicza?
Paweł Adamowicz ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego. W młodości angażował się w struktury Solidarności, co ukształtowało jego poglądy polityczne. Jako 24-latek został wybrany radnym Rady Miasta Gdańska w pierwszych wolnych wyborach samorządowych po upadku komunizmu w 1990 roku, zaczynając karierę w samorządzie od zasadniczych spraw.
